Pusula Bülten
Backrooms: Korkunun insan zihninde mekana dönüştüğü yer
KÜLTÜR - SANAT

Backrooms: Korkunun insan zihninde mekana dönüştüğü yer

Yasemin MERKİT Kane Parsons'ın Backrooms filmini inceledi; Sonsuz koridorlar, hastalıklı sarı duvarlar ve çıkışı bulunamayan bir labirent... Backrooms, görünmeyenin yarattığı korkuyu güçlü bir atmosferle işlerken, izleyiciyi gerçeklikle zihnin sınırları arasında bir yolculuğa çıkarıyor.

Google'da haber kaynağınız olarak seçmek için tıklayın
Yasin YETER Yasin YETER Editör
21-11-2026 23:15 3 dk okuma

Bazı mekânlar vardır; içinde bulunduğumuz hâlde bize ait hissettirmez. Tanıdık görünürler ama açıklayamadığımız bir yabancılık duygusu yaratırlar. Backrooms, tam da bu hissin üzerine inşa edilmiş bir korku evreni sunuyor. İnsan zihninin çıkışını bulamadığı, birbirini tekrar eden koridorların ve anlamsız mekânsal sürekliliğin içinde sıkışıp kaldığı bir dünya…

Filmi değerlendirirken öncelikle yönetmeni Kane Parsons’ın yaşına ve sinemayla kurduğu ilişkiye değinmek gerekiyor. 2005 doğumlu genç yönetmenin internet ortamında geliştirdiği Backrooms evrenini sinemaya taşıması, başlı başına dikkat çekici. Özellikle dijital kültürün içinden doğan bir korku fikrinin uzun metrajlı sinemaya aktarılması, genç kuşağın görsel anlatı olanaklarını nasıl dönüştürebildiğini göstermesi bakımından önemli. Parsons’ın yaşına rağmen atmosfer kurma konusundaki başarısı takdire değer.

Filmin görsel dünyası, daha ilk anlardan itibaren izleyiciyi rahatsız edici bir atmosferin içine çekiyor. Özellikle sarı rengin kullanımı üzerinde durmak gerekiyor. Buradaki sarı, alışık olduğumuz canlı ve sıcak sarıdan oldukça uzak. Solgun, kirli ve floresan ışıklarla hastalıklı bir görünüme bürünen bu renk, mekânın tekinsizliğini sürekli canlı tutuyor. Sarı Duvar Kâğıdı öyküsünü de hatırlatan bu renk tercihi, kapatılmışlık, zihinsel çözülme ve saplantı gibi çağrışımlara açık. Mekânın kendisi neredeyse bir karaktere dönüşüyor.

Keskin geometrik çizgiler, birbirini tekrar eden duvarlar, sonsuzmuş hissi veren koridorlar ve eski kayıtları andıran görüntü dokusu, filmin atmosferini güçlendiren diğer unsurlar. Görüntülerdeki analog hissi, mekânın zamansızlığını daha da belirginleştiriyor. Nerede olduğumuzu biliyoruz ama nasıl bir yerde bulunduğumuzu kavrayamıyoruz. Çıkışın olmaması, mekânın sürekli kendini tekrar etmesi ve yön duygusunun kaybolması, başlı başına güçlü bir gerilim yaratıyor.

Bana kalırsa filmin en başarılı olduğu nokta da tam olarak burası. Çünkü korku her zaman görünür olmak zorunda değil. Bazen bir koridorun sonuna ulaşamamak, bir odanın neden orada olduğunu anlayamamak ya da sürekli aynı görüntüyle karşılaşmak, karşımıza çıkarılacak herhangi bir canavardan çok daha rahatsız edici olabilir.

Bu nedenle filmin ilerleyen bölümlerinde kullanılan çığlıklar, kan ve canavar unsurlarının yer yer gereğinden fazla olduğunu düşünüyorum. Film zaten kendi atmosferiyle izleyicide yeterince güçlü bir huzursuzluk yaratmayı başarıyor. Görünmeyenin yarattığı gerilimin, görünür bir tehditle sürekli desteklenmesine ihtiyaç yok. Hatta canavarın hiç karşımıza çıkmadığı, tehdidin yalnızca varlığını hissettirdiği bir anlatımın çok daha etkileyici olabileceğini düşünüyorum. Çünkü izleyicinin hayal gücü, çoğu zaman gösterilenin ötesine geçebiliyor.

Filmin psikolojik katmanı ise üzerinde daha fazla durulmayı hak ediyor. Clark ve Mary Kline’ın geçmişle kurdukları ilişki, takıntıları ve bir türlü geride bırakamadıkları yaşantıları, Backrooms’u yalnızca fiziksel bir labirent olmaktan çıkarıyor. İki karakterin de geçmişte belirli bir noktaya saplanmış olması, onları psikolojik açıdan ortak bir zeminde buluşturuyor. Bu noktada labirenti bilinçdışının bir temsili olarak okumak mümkün. Birbirini tekrar eden odalar, çıkışsızlık ve mekânın sürekliliği, bastırılmış anıların, travmaların ve zihinsel takıntıların bir karşılığına dönüşebilir.

Jungcu bir okumayla düşünüldüğünde ise labirent, insanın kendi karanlık tarafıyla karşılaşma alanı olarak değerlendirilebilir. Canavarın temsil ettiği şey yalnızca dışarıdan gelen bir tehdit midir, yoksa insanın kendisinde görmek istemediği yönlerin bir yansıması mıdır? Clark’ın kendi iç dünyasıyla ve geçmişiyle kurduğu ilişki, bu soruyu daha anlamlı hâle getiriyor. İnsan bazen kaçmaya çalıştığı şeyin kendisi olduğunu fark etmek zorunda kalıyor.

Ancak filmin finaline doğru anlatının daha somut bir açıklamaya yönelmesi, benim açımdan filmin en tartışmalı tercihlerinden biri. Labirentin gerçekliğine, olası teknolojik ya da kimyasal deneylere ve canavarların ortaya çıkışına ilişkin açıklamalar, filmin başlangıçta yarattığı belirsizliği bir ölçüde ortadan kaldırıyor. Oysa ben bu hikâyenin daha muğlak bırakılmasını tercih ederdim.

Clark ve Mary Kline’ın yüzleştiği sahne korunarak, olayların gerçekten yaşanıp yaşanmadığına ilişkin kesin bir yanıt verilmemesi çok daha güçlü bir final yaratabilirdi. Her şey Clark’ın zihninde mi gerçekleşiyordu? Yoksa Mary’nin geçmişi ve zihinsel dünyası mı bu labirentin oluşumunda belirleyiciydi? İki karakterin travmaları onları ortak bir bilinçdışı alanda mı buluşturuyordu? Bu soruların cevapsız kalması, filmi izleyici açısından çok daha tartışılabilir bir noktaya taşıyabilirdi.

Sonuç olarak Backrooms, görsel atmosferi, mekân kullanımı ve psikolojik okumaya açık yapısıyla başarılı bulduğum bir film. Bununla birlikte kendi yarattığı tekinsizliğe daha fazla güvenmesini isterdim. Çünkü bazen açıklamak, anlatının gücünü artırmak yerine onu sınırlandırır. Bazen göstermek, hissettirmekten daha zayıftır.

Belki de insanı asıl korkutan şey, içinde bulunduğu labirentin nereden geldiğini bilmemesi değil, oradan çıkmak için neden bu kadar çabaladığını artık hatırlayamamasıdır.
 

 

Bu haber Pusula Bülten tarafından yayımlanmıştır. İzinsiz kopyalanamaz, alıntılarda kaynak gösterilmesi zorunludur.

KÜLTÜR - SANAT Haberleri