Filmin başlangıcında Tommy’nin gece hayatına dair kısa bir kesit gördükten sonra onu bir mahzende, boynunda tasma ve zincirlerle bağlı şekilde izlemeye başlarız. On dokuz yaşındaki Tommy; küfürbaz, uyuşturucu bağımlısı ve şiddete eğilimli bir gençtir. Kısacası film, seyirciye baştan itibaren “kötü insan” profili çizen bir karakter sunar. Bu nedenle filmin geri kalanında yaşananlar Tommy için oldukça korkutucu ve rahatsız edici görünür. Ancak hikâye ilerledikçe film, finalde beklenmedik bir şekilde yön değiştirir.
Chris ve Catherine karakterlerini film boyunca ahlaklı insanlar olarak görürüz. Ancak film, siyah ile beyazın birbirine karıştığı gri bir alan yaratır; iyi ile kötü, doğru ile yanlış, şiddet ile merhamet arasındaki sınırlar bilinçli olarak belirsizleştirilmiştir. Filmi farklı kılan nokta da tam olarak budur: Karşı çıktıkları şiddeti yine şiddet aracılığıyla dönüştürmeye çalışmaları.
Film, izleyiciyi rahatsız edici bir soruyla baş başa bırakır: Özgürlüğü elinden alınmış, evin içinde tasma ile dolaştırılan bir insan gerçekten “iyileştirilebilir” mi? Tommy başlangıçta bir kurban gibi görünse de zamanla eve ve ev halkına alışmaya başlar. Daha rahat hareket eder, aile üyeleriyle sohbet eder ve aralarında tuhaf bir yakınlık oluşur. Böylece filmin başındaki korkutucu atmosfer, yerini giderek daha karmaşık ve huzursuz edici bir duyguya bırakır.
Ondan sonra filmde zaman zaman adı geçen Charlie’nin kim olduğu sorusu ise net bir cevap bulmaz ve izleyicide belirsizlik bırakır. Büyük olasılıkla Charlie, Chris ve Catherine’in “iyi çocuk yaratma” takıntısının daha önceki kurbanlarından biri olarak düşünülebilir. Bu durum, filmde bilinçli olarak açık uçlu bırakılan unsurlardan biridir ve hikâyenin rahatsız edici atmosferini güçlendiren önemli detaylardan biri haline gelir.
Film, hareket ya da olay odaklı bir anlatım bekleyen izleyicilerin beklentisini karşılamayabilir. Daha çok durum odaklı, psikolojik gözlem ve çözümlemelerden hoşlanan izleyiciler için daha etkileyici bir deneyim sunar. İnsan doğasındaki “iyi olanı ortaya çıkarma” çabası, iyi insan olma takıntısı ve bunun sınırları film boyunca sorgulatılır; ancak bu sorgulama zaman zaman rahatsız edici bir tona da bürünür. Beklenmedik bir şekilde sona eren film, izleyiciyi net cevaplar yerine düşünsel bir boşlukla baş başa bırakır.